ดึกแล้วช่างมืดมิดเหลือเกิน
ผมได้แต่ทำอะไรเรื่อยเปื่อยในความมืดนั้น
ไม่รู้ว่าจะทำตัวอย่างไรดี ได้แต่จุดเทียนเล่มเล็กๆ
ที่ทำให้ความมืดรอบตัวผม หายไป เพียงแค่3ถึง4เมตร
ถัดจากนั้นไปความมืดก็ยังคงปกคลุมอยู่
หลังจากจุดไฟแล้ว ผมได้เพียงแค่รอ
รอให้มีคนเห็นไฟที่ผมจุดขึ้น แล้วเดินเข้ามา
เพื่อที่ผมจะได้ไม่ต้องทำอะไรอยู่คนเดียวเรื่อยเปื่อย
เพื่อที่ผมจะได้ไม่เหงา

ผมได้แต่เฝ้ารอ รอ รอ รอแล้วรอเล่า
มันยิ่งทำให้ผมหงุดหงิด ผมคิดจะจุดเทียนเพิ่มอีกสักเล่ม
แต่ผมว่ามันไม่สำคัญ
ในความมืดนี้จะมีใครที่เดินออกไปหาคนอื่น
ในความมืดนี้จะมีกี่คนที่ทำเหมือนผม

หรือผมต้องออกเดินทางไปในความมืดนั้น
เพื่อหาแสงเทียนที่จุดอยู่

ปรัชญาขี้เมา:21 โดยเหี้ยเอิง